Jesse, ADHD
Jesse heeft ADHD. Dat vinden sommigen lastig. Maar hoe zien we hem? Als we op een andere manier kijken, krijgen we een andere beleving. Dit verhaal gaat over waarden.
Hooggevoeligheid
Hooggevoeligheid, is het een zegen of een vloek? Als jij of je kind het hebt en je erkent het niet, kan het je aardig in de weg zitten, zoveel is zeker.
Hallo,
Wat ben ik blij met deze vondst.
Ik weet al jaren niet wat er met me is, alleen dat ik geen vat op het leven kan krijgen en mijn leven maar nooit weet te organiseren naar mijn wensen. Ik ben kwaad op de wereld, de maatschappij, die steeds minder sociaal wordt en steeds killer, belust op geld, kopen, economie, en af en toe als het uitkomt milieu. Ik kijk altijd anders aan tegen dingen dan mijn omgeving. Ik ben, hoewel omringt door lieve mensen -niet teveel overigens- zelfs met mijn geliefden om me heen, altijd eenzaam, altijd depressief, niet bij machte dat te veranderen, wat me nog onzekerder en depressiever maakt.
En mijn oudste, worstelt met hetzelfde. Die is ook nog eens hoogbegaafd, waarvoor hij al zijn hele leven erkenning vraagt maar niet krijgt: wel van ons als ouders, maar school….
Ik kan ook zomaar verdrietig worden, zonder reden. Blijkt er bij de buren een emotionele toestand of zo te zijn.
Maar ik vind het zo moeilijk mezelf te geloven.
En we maken zoveel mee achter elkaar; scheiding, verhuizing, nieuwe liefde, trouwen, weer verhuizen, kindjes krijgen, ontboezemingen van mijn oudste zoon m.b.t. seksueel misbruik jegens hem en mijn man’s eigen oudste zoon, ernstige ziekte met bijna fatale gevolgen, bijna verdrinken van onze samen-zoon, revalideren, eeuwige onrust en zorgen -ook financieel-, en ga zo maar door. Dat ik nog overeind sta verbaast iedereen, behalve mij: ik kan blind varen op mijn innerlijke automatische piloot. Wat niet wil zeggen hoe niet verbonden ik me voel.
Schrijven kan ik wel, en zou ik meer moeten doen, want het is heilzaam, maar vaak kan ik het niet opbrengen.
Een vicieuze cirkel, waarin ik zoek naar een klein gaatje om eruit te kruipen. Maar het gaat te snel. Innerlijke wijsheid en praktisch leven lijken eindeloos onverenigbaar. Dus gaat het alleen maar uit mijn potje en komt er nauwelijks wat in. Maar echt leeg raakt mijn potje nooit: kan niet, want dan stort het gezin in, en da’s ondenkbaar in ons geval.
Dus wat moet ik nu? Wat moet IK nu?
Ik heb je een mailtje gestuurd