‘Tjonge wat wordt een mens melig van pedofielen. Hebben jullie dat nou ook?’ schreef ik zonet op twitter. Natuurlijk lokte dat vraagtekens uit, en de opmerking: ‘Ik word er agressief van.’
Ik ben er al een week over aan het schrijven in het kader van mijn boek ‘Hoezo Lastige Puber’. De stadia van agressiviteit, verbijstering en tranen hebben mekaar opgevolgd, en weer opnieuw en heen en terug in andere volgordes. Er blijkt verrassend genoeg dus ook een stadium van meligheid te bestaan.
Vandaag is het dierendag. Het toeval wil dat ik vanmiddag een baardagaampje (hagedis) heb opgehaald uit het huis van een slachtoffer van seksueel geweld dat zo ernstig is verkloot door pedofielen, dat het kind al 10 jaar niet wil deugen.
‘Hij is op vakantie,’ heet het dan. Donder op. Hij moet gewoon weer zitten. Acht was hij toen de hel begon. De betreffende dader heeft hem welwillend aan de drugs geholpen. Zijn verslaving en het feit dat hij kapot is in hoofd en hart, maakt dat hij zich nu door onze belastingcenten moet laten onderhouden in een omgeving waar zijn kansen op fatsoen en beterschap nog verder het moeras in zakken, namelijk te midden van andere verklote criminelen.
Wat hij ook op zijn kerfstok heeft, het kind moet in een instelling met Liefde en Aandacht en Traumaverwerking.
De baardagaam loert naar me vanuit zijn nieuwe omgeving. Ik ga hem heel goed verzorgen, dat is momenteel het enige wat ik kan doen voor deze jongen van wie ik, crimineel of niet, zielsveel houd.
_________________
lees ook: Oordelen helpt niet
Krachtig in woorden gevat. Sterk de verbindingen die je legt. Baardagaam, dat moest ik even opzoeken, maar is dus een hagedis. Mooi beestje.
Bedankt! Hij staat er in, hagedis
Ik vond het wel mooi dat ik even niet wist wat het was…ik bleef er even bij hangen en wilde daarna door om er al lezend achter te komen…het is een betoverend woord…je kunt hagedis gewoon weglaten denk ik…