Sinds kort heb ik weer contact met een bijzonder persoon die ik ken sinds hij drie was. Inmiddels is hij 24.
Over hem alleen zou ik al een boek kunnen schrijven. Over hoeveel ik altijd van hem gehouden heb, over wat hem als kind allemaal aan akeligs overkwam.
Hij heeft ADHD, werd mishandeld, had een aan heroïne verslaafde vader te verduren en altijd vechtende ouders, en werd bovendien langdurig seksueel misbruikt.
Dat boek zou ook gaan over de onmacht die ik voelde omdat ik niet meer voor hem kon betekenen dan ik deed en omdat ik niet kon voorkomen dat hij langzaam maar zeker de hel in gleed.
Volgens de maatschappelijke normen is het niet ‘goed’ met hem gekomen. Hij raakte al vroeg ook zelf verslaafd aan alle verdovende middelen waar wij ouders erg bang voor zijn, en verblijft sinds zijn veertiende voornamelijk in gevangenissen.
Toen hij klein was trok ik zoveel mogelijk met hem op, maar ik kon het niet altijd opbrengen. Want daarvoor moest ik langs zijn moeder. Niet dat ik niet welkom was. Maar ik kon niet tegen haar scherpe tong en ik kon het niet aanzien hoe ze hem behandelde. Ik veroordeelde haar heftig en stopte mijn oren dicht zodra ze haar mond open deed.
Ook met haar ga ik nu veel om. Ik ben naar haar gaan luisteren. Ik hoor met bloedend hart de ellende aan die zij al lange tijd doorstaat. Ik heb mijn oordelen opgeschort. Ook bij haar zie ik vooral onmacht. De onmacht van vroeger bij het opvoeden van een zoon onder moeilijke omstandigheden, en de onmacht van nu. Ze verlangt dat haar kind een beter leven heeft. Ik zie ook eenzaamheid bij haar. Want aan wie kan of kon ze haar verhaal ooit kwijt, als iedereen altijd oordeelt?
Nu houd ik mijn mond en ik buig mijn hoofd. Hoeveel meer had ik voor hem en voor haar kunnen betekenen als ik toen niet had geoordeeld? En ik doe mijn best om te stoppen mijzelf te veroordelen. Want oordelen helpt onze kinderen niet.
___________________________________________________
Wil je steun bij soortgelijke zaken? www.magicoflife.nl
Soortgelijke posts: Zoon (14) blowt


ik ken je niet en toch….. KUS! Mooie blog!
Dankjewel! :$
Niet oordelen maar luisteren. Daar kunnen velen van leren! Mooie blog
Zo zeker een mooie blog !!
Bij het lezen kreeg ik kippevel; en voelde een triestheid om zoveel leed. Knap van je, daar heb ik respect voor.