Hallo tot het huishouden veroordeelde en in pubers geinteresseerde lezers!
Op mijn blog Pubers en het huishouden, deel 1 tot en met 7, zie je hoe ik het systeem uit de doeken doe, dat ik gebruik om met mijn 14 jarige zoon samen te werken in het huishouden zonder ruzie. Bij ons heeft het tot nu toe gewerkt, maar hoe zou het gaan in andere gezinnen?
Dit is een oproep aan jullie om twijfels, vragen of andere reacties te formuleren, zodat ik meer leer over mijn eigen systeem. Het zou geweldig zijn als iemand zich geinspireerd zou voelen om het ook toe te passen, en te horen wat de effecten daarvan zijn. Maar als iemand een ander werkend systeem heeft, hoor ik dat ook heel graag! Laten we onze kennis en onzekerheden uitwisselen, we kunnen elkaar ermee van dienst zijn.
De resultaten van dit onderzoek zal ik weer in een blog verwerken.
Alvast heel veel dank voor jullie medewerking!
Vriendelijke groet,
Laura
Deel 1, Pubers en het huishouden
Deel 2, Huishouden, waarom eigenlijk?
Deel 3, Je puber leren samenwerken
Deel 4, ‘Een puber kan de was doen,’ de theorie
Deel 5, ‘Een puber kan de was doen,’ de praktijk
Deel 6, Het resultaat van ‘Een puber kan de was doen’
Deel 7, ‘Een puber kan de was doen’ – als het fout gaat
voor vragen over pubers www.magicoflife.nl
hey, eindelijk iets waar ik wat aan heb..
ik heb 4 dochters en een zoon, leeftijden van 20 tot 7
dan ook nog eens 2 honden en een redelijk groot huis.
dit komt als geroepen.
lik liep door allerlei omstandigheden een beetje vast, en moet de hh taken gaan verdelen, nu rust alles op mijn schouders.
zat me net af te vragen hoe ik dat ga aanpakken.
en tada, daar kwam dit ineens voorbij
toeval bestaat niet.
ik ga het eens op mijn gemak lezen en kijken of ik de energie kan opbrengen om er mee aan de slag te gaan.
alvast bedankt
altijd fijn om te horen dat je niet de enige bent met “onwillige” pubers.
groetjes jolanda
jassjo van twitter
Dank je voor je reactie! Hou me op de hoogte en deel je dinges, drie weten altijd meer dan een. Al was het maar inderdaad om de geruststelling te voelen dat we zelfs in het eenzaam pannengekletter binnen onze vier muren feitelijk niet alleen zijn, haha!
Laura
In reactie op het prachtige verhaal van Laura.
Petje af, ik zei het al, ik zou dit helemaal nooit aangegaan zijn. Wat deed ik? Ik bleef in het kontveegstadium hangen. Ik deed alles in huis. Ik ben 10 jaar alleen geweest met mijn 2 kids en vanaf hun babytijd tot 2 jaar geleden was ik mien dobbelsteen, bob de bouwer, zuster clivia en bedenk alle verzorgers maar.
Ik mopperde wel eens maar ik vergat dat op den duur net zo snel als de kinderen. Ik ben zelf van de chaos, en het was niet altijd even opgeruimd. Helemaal de jaren dat ik thuis werkte woonden we geregeld in een atelier. De kinderen groeiden op met alle creatieve mogelijkheden die een kind wensen kan. Er was altijd klei, verf of iets anders om mee te smeren en knoeien. Ze weten dus wel heel goed hoe ze iets vies kunnen maken.
Ik weet dus niet beter of ik was altijd aan het poetsen, “tussendoor”, “tegen de tijd dat” en “nadien.” Het nooit met lege handen lopen zit er nog steeds in bij mij. Als ik naar boven loop denk ik goed na of daar nog iets anders heen moet en viceversa.
Sinds 1 jaar woon ik in een enorm groot huis, dat was even wennen qua schoonmaakoppervlak. Eerlijk is eerlijk, ik word bijgestaan door een “1x in de week-schoonmaakmevrouw”, onze spic-en-span-engel en een stuk of 3 machines die afwassen, wassen en drogen. Ik heb een redelijk vol leven, een bedrijf, een studie en een gezin. Mijn slechte gezondheid vraagt meer energie dan ik heb. En toch gebeurt het niet vaak dat ik nadenk over hoe het hier in huis functioneert.
Ik heb afgelopen zomer eens een komische tirade gehouden over het huishouden. Dat ik het helemaal niet erg vind om prins stuiterkont, prinses huisduivel en meneer de koning op hun wenken te bedienen, maar als ik eens even niet kan gewoon om hulp moet kunnen vragen zonder gemor.
Dat lukt zo vaak dat ik niet durf te klagen. In het weekend ruimen mijn kinderen zelf hun kamer op want anders maakt de mevrouw ze niet schoon op maandag. Mijn zoon vindt samen met mij koken erg leuk. Mijn man neemt meestal de boodschappen mee want hij is altijd met de auto. Ook hij houdt van koken. Ik heb dus gewoon eigenlijk helemaal niet zoveel te doen in het huishouden dan de dagelijkse routine keuken-badkamer-wc en atelier als ik het erg bont heb geschopt daar.
Mijn kinderen leren dat samenwerken schoonmaken dus maar lekker ergens anders. Als ze op kamers gaan ofzo
Hoi Laura, ben begonnen hoor. Met veel plezier en aandacht, of is het andersom?, heb ik een gedeelte gelezen. Ik vind het knap, hoe je het beschrijft, zeer leesbaar. Er komen in ieder geval essentiele zaken, wat betreft opvoeding ter sprake, althans de beleving van de opvoeders beschrijf je.
Het valt me op, dat er waarschijnlijk een verschil is in de beleving van opvoeden tussen vrouw en man. Is een mooi discussie onderwerp. In ieder geval een verschil van mens tot mens. Ik merk dat ik het leuk vind om er mee bezig te zijn, opvoedings vraagstukken.
* Is het belangrijk dat je kind leert afwassen? En hoe leert
hij/zij dat?
* Welke verantwoordelijkheden heeft een kind in het
huishouden?
* Welke eisen kun/mag je wanneer stellen?
Zo kan ik nog wel een hele rits benoemen, dit zijn slechts enkele voorbeelden. Ik ben er van overtuigd dat elke vader en moeder het allerbeste wenst voor zijn of haar kind. De opvoeding moet een goede voorbereiding zijn op een blijde toekomst.
Als opvoeder heb je natuurlijk veel dingen in de hand, maar veel ook niet. Naarmate je kind ouder wordt, is het ook steeds vaker “buitenshuis”. Je hebt er totaal geen zicht op. Dit laatste is voor mij een essentiel iets. Welke bagage kan ik m’n kind meegeven?
Nou ik denk eigenlijk heel simpel. Wees jezelf !!
Zeker naar je kinderen toe, wat zeg ik? naar iedereen. Je kinderen zijn de eersten, die door hebben, wanneer je poppenkast speelt.
Ik moest wel lachen om je schema, ik dacht, het is toch gvd geen internaat?
Geen leedvermaak hoor, weet dat. Het is voor mij een bevestiging van de vraag, lees de behoefte, aan duidelijkheid, die ouders verlangen, in de opvoeding van hun kinders.
Wat een strijd, die moet je helemaal niet willen aangaan. Opvoeden is geen strijd maar een genoegen, geniet van dat “spel”.