Ontroering

Het boek ‘Hoezo Lastige Puber?!’, dat pleit voor een open communicatie tussen ouders en hun pubers, dewelke begint met het Oprecht Luisterend Oor van de ouders, is er gekomen.

Vervolgens hielden we het gelijknamige festival, waar jongeren hun verbazende talenten lieten zien, en we via interactieve grappen met het publiek aantoonden dat open gesprekken met pubers inspirerend en leerzaam zijn.

Ook voor ons thuis hebben die gebeurtenissen wel gevolgen. De vrienden van zoon komen in groepen bij ons muziek maken en af en toe strijkt er een verwonde puber bij ons neer om vertroeteld en opgelapt te worden. Goddank is de gastvrijheid van nieuwbakken echtgenoot @ronmeijer net zo groot als zijn hart, dus beleggen hij en ik eensgezind de beschikbare vloerruimte met matrassen en matjes om het chillende volk te kunnen huisvesten.

Ouders zijn soms wat bangig als hun kind gaat rappen. Ze begrijpen die met wiet doorrookte muziek niet en de gangsta wereld waar ze uit voort is gekomen. Vervolgens sluiten ze zich er voor af.

Maar luistert:

‘Grandma

I never saw you that much

I was a little boy , didn’t want a kiss or a touch

Grandma I really wanted to give you a rose

But I was scared of the machine blowing air in your nose’

Deze tekst is van Jitse, die trouwens onder toeziend oog van Giel Beelen op ons festival spitte. Deze rap kwam 2 weken terug onder ons dak tot stand en heeft zijn ouders zwaar ontroerd.

Morgen is de  moeder van een andere vriend van zoon jarig. Die vriend, die best wel eens, soms, af en toe een beetje teveel heeft geblowd en zich best wel misschien niet altijd even gemakkelijk heeft gedragen in de ogen van zijn directe omgeving, neemt op dit zelfde moment een nummer met zoon op, waarin hij zijn liefde aan zijn moeder betuigt. De jongen is 17.

Als ik als moeder zo’n verjaardagscadeau kreeg, zou ik doodgaan van dankbaarheid en ontroering. Zeventien jaar. Hoezo Lastige Puber?!

Bloed, zweet en tranen

 

Ze zeggen wel dat het schrijven van een boek bloed, zweet en tranen vergt. Een schrijver zou te maken krijgen met writersblock, overdoses koffie en zich verwaarloosd voelende gezinsleden. Ik keek daar niet naar uit, maar ik was op de hoogte van de gevaren en bereid de last te dragen. Alleen overkwam die ellende me nooit.

Ik typte braaf wat het stemmetje in mijn hoofd me dicteerde en ja, ik liep wel slaapgebrek op, maar dat kwam doordat de stroom woorden nooit leek te stoppen.

Misschien hielp het dat ik wist dat het boek er hoe dan ook zou komen. Hoe ik dat wist? Door de opdracht op de eerste bladzij.

‘Voor Ashgan, die nooit heeft kunnen spreken. Ik ben altijd trots op je geweest, en zal dat altijd zijn.’ Zo luidt die zin. Ik ben stapelgek op Ashgan, hij is zonder twijfel een van de grootste liefdes van mijn leven.

Zijn jeugd was van A tot Z verrot. Maar weinigen hebben hem oprecht en open hun liefde en bewondering verklaard. Hij is vooral op afkeuring, verbod, vernedering, geweld en desinteresse gebotst.

Ieder mens heeft liefde, erkenning en respect nodig. Die dingen geef ik hem wel, maar dat was naar mijn idee niet genoeg. Als ik die boodschap ook nog zou geven via een boek, zouden vele duizenden weten dat ook iemand als Ashgan deze dingen waard is. Misschien dat dat enigszins de negativiteit zou compenseren waarmee hij is gevoed. Ik wist dat elk boek waar ik dat als aanhef zou gebruiken, zou uitkomen. Waarom? Omdat het nodig is. Het is nodig voor hem en voor alle andere kinderen met een verrotte jeugd. Als je een zeer intense noodzaak mengt met een stevige portie liefde, krijg je een geweldige droomkracht. Dat is de brandstof voor het vervullen van een verlangen.

Twijfel je over deze logica? Ha, het boek ligt al in de winkel.

 

Mijn kind wil niet eten

Ons lichaam heeft een wijsheid die het verstand ertoe aanzet om dingen te doen die het lichaam nodig heeft. Als we dorst hebben, pakken we iets te drinken. Als het lichaam toe is aan regeneratie, worden we slaperig en zoeken we ons nest op. In zijn natuurlijke staat weet het lichaam ook precies welke voedingsmiddelen het op welk moment nodig heeft, daar ben ik van overtuigd.

Als het herfst wordt, krijg ik zin in walnoten en soms kan ik een moord doen voor spinazie. Ik ga er niet over nadenken waarom, maar  vertrouw op die wijsheid en ga naar de winkel.

Ook kinderen weten precies wat goed voor ze is. Mits hun smaakpapillen niet verstoord zijn door onnatuurlijke voedingsstoffen zoals in frisdrank en snoep, en mits er nog geen sprake is van een suikerverslaving.

Voor een suikerverslaving hoef je weinig te doen. Eet het een tijdje regelmatig en je bent aan het haakje. Suiker is tricky spul.

Ik voedde mijn zoontje de eerste jaren biologisch, om de hoeveelheid kleurstoffen en Eetjes zo laag mogelijk te houden. En in plaats van geraffineerde suiker gaf ik hem  moutstroop en honing. Wat een vies gezicht trok hij bij het eerste ijsje dat hij kreeg. Hij wilde het niet. Het heeft een hele tijd geduurd voordat hij wende aan ijsjes en ze helemaal opat. Taart duurde nog veel langer, vele jaren. Van mij had hij niet hoeven wennen, maar je deelt de opvoeding van je kinderen nu eenmaal met anderen, dus je hebt het als moeder niet altijd voor het zeggen.

Ik vond het allemaal reuze spannend in die tijd, maar als ik nu een kleintje had zou ik nog strakker zijn in mijn eigenwijsheid dan toen.

Ik schotelde hem een keur aan dingen voor die ik gezond vond, en bemoeide me niet te veel met zijn keus. Regelmatig wilde hij niet eten. Af en toe vasten, dacht ik, waarom niet. Ik zag hem er niet slap of ziek van worden.  Bij periodes at hij veel en soms weinig. Verplicht je bord leeg eten is er bij ons dus niet bij. Dat gaat naar mijn idee in tegen die lichaamswijsheid. Als je daar te vaak tegenin gaat, verleert het lichaam om de juiste signalen af te geven.

 

‘Mijn kind wil niet eten’ wordt denk ik in elk jong gezin verzucht. Evenals ‘mijn kind wil niet slapen.’

Ik bleef een keer eten bij een vriendin van me. Aan tafel is het daar vaak hommeles en gedraai. Al ruim van te voren wilde haar kleintje in de pannen kijken en waarschuwde ze dat ze dat niet ging eten.

‘Je eet gewoon wat er op tafel staat,’ zei de moeder stoer. Maar na drie afgedwongen happen aardappel mocht er een fles chocolademelk in. De kans op de worteltjes en het vlees  was daarmee verkeken. Drinken vult de maag maar stilt niet de honger.

Toen die later opspeelde mocht ze cake. Dat had ze al op de kast zien staan, dus het zeuren was al even aan de gang. Misschien was dit een uitzondering om het gezellig te houden wegens de gast. Maar nu weet ze dat doorzeuren kan leiden tot dit zoete alternatief.

Twee uur later toen ze in bed lag begon het gestuiter.

‘Ze kan tegenwoordig niet in slaap komen,’ zei de moeder. Suiker maakt actief. Ik zou het vanaf het eind van de middag in geen enkele vorm aan mijn kleintje geven.

Ik maak me zorgen als ik dat zie en ik vind het zo jammer. Want als je aanbod gezond is kun je de rest aan je kind overlaten. Geen geruzie, geen tafelstress. En waarom zouden we onze kleintjes voeding geven waarvan we zo goed weten dat we ze er op de lange duur helemaal geen plezier mee doen?

 

Watervrees

Ik was in Tsjechie op vakantie. Mooi weer, we zaten bij een meertje.  Daar kwamen een moeder en een vader met hun peuter de oever op. De ouders kleedden het kind uit, het kind krijste. De vader deed het kind zwembandjes om de armen, het kind krijste. Hij zette het kind op zijn schouders, het kind krijste.  De vader rende met hem het water in, het kind krijste.  Toen hij ver genoeg van de oever af was gooide de vader het kind het water in, het kind krijste maar raakte kopje onder. Het kwam boven en krijste. De vader zwom lachend achteruit bij het kind vandaan, het kind spartelde en krijste.

Ik ben niet snel boos, maar mijn gevoel op dat moment kwam zelfs even in de buurt van haat. Haat voor ouders die met hun domheid hun kind verknallen. Want dit is het verhaal van zo’n jongetje: het ondervindt geen veiligheid. Niet alleen in het water niet, maar elders evenmin. De vader hanteert immers een anti-veiligheidspedagogiek die hij ongetwijfeld de hele dag ten uitvoer brengt. Het kind blijft protesteren en zijn angst uitkrijsen en zal dat in de loop van de jaren nog harder gaan doen. Het krijgt vervolgens het predicaat ‘moeilijk’ en wordt als zodanig behandeld. Daar krijg je gefrustreerde etterballetjes van.

Vandaag zaten @anneliesleiwa en ik met een groepje vrouwen in het CJG te praten over opvoeding.

‘Mijn kind werd geboren met een waanzinnige watervrees,’ vertelt een moeder. ‘Hij werd al panisch van een nat washandje! Maar je wil je kind onder de douche kunnen doen en later moet het leren zwemmen. Ik ben begonnen met een droog bad. Daar zat hij samen met zijn speeltjes en een teiltje met 2cm water in. Ik zat er gezellig naast. Als dat goed ging deed ik er een paar cm extra water bij. Ik liet hem zelf aangeven tot hoever hij dat nog prettig vond.

De volgende stap was dat hij in het droge bad zat met de voetjes in de teil met water. Soms goten we heel voorzichtig met een beker wat water over zijn lijfje. Toen hij dat ook zelf durfde te doen en het teiltje voller werd hebben we die weg gelaten en zijn we begonnen met een paar cm water in het bad zelf. Ook toen mocht er van hem vrij snel meer water  bij. Als hij het waterniveau niet fijn vond haalde ik er gewoon een beetje uit. Wij hebben nooit water over zijn hoofd gedaan, maar hem wel aangemoedigd om het zelf te doen.’ Ik zit ademloos te luisteren. ‘Ik had gedacht dat het heel lang zou duren,’ vervolgt de moeder. ‘Maar met ongeveer 2 weken was het helemaal klaar. Andere mensen verklaarden me voor gek!’ Maar ik verzucht:

‘Wat ben jij een goede moeder!’

Veiligheid, daar draait het om. Vanuit veiligheid durft een kind steeds grotere stappen te zetten, nooit vanuit dwang. Hoe werd een hond ook weer vals? Als we hem bang maken en bedreigen, toch? Dat is bij kinderen niet anders.

Met dank aan @animith

Trauma’s genezen

foto: @ronmeijer

Het leven stelt ons voor uitdagingen. Hoe klein en beschermd we ook zijn, niemand van ons ontkomt daaraan. Als de pijn pittig is, is onze reactie dat ook. We plooien onszelf om de pijn in te kapselen of om er mee om te gaan en om te voorkomen dat het weer gebeurt.  De oevers van de rivier vormen zich naar de waterstroom.

Onze door die eerste pijn ingegeven reacties hebben op hun beurt gevolgen voor zaken die niet eens aan de pijn gerelateerd zijn. Zo gaat de vorm van de oevers het landschap bepalen en ontstaan er patronen die zich door alle aspecten van het leven heen vlechten.

We zijn ons zelden bewust van deze patronen en nog minder vaak kennen we het beginpunt ervan. Maar we kunnen er in het dagelijks leven geweldig veel last van hebben.

‘Ik heb nu al alles aan dit probleem gedaan, maar steeds komt het terug verdorie, en steeds weer in een nieuwe vorm,’ zeggen we dan.

Therapie, coaching, healingen en oefeningen helpen de oevers te hervormen. Ze geven inzichten en  ontspanning en evenwicht die meestal van beperkte duur zijn. Want ze hervormen de oevers, niet het water.

Er bestaat een onbekende, eeuwenoude methode om trauma’s te genezen. Niet ermee leren omgaan, niet verwerken, niet begrijpen, maar genezen. We gebruiken hem in Magic of Life (www.magicoflife.nl). De resultaten zijn niet te geloven.

‘Het is maar goed dat Laura mijn probleem van me heeft weg gehaald,’ zegt de 7 jarige Yunus. ‘Want anders had ik wel een rottig leven gehad.’ Daarmee slaat hij de spijker op zijn kop. De omstandigheden in zijn leven (scheiding) zijn niet veranderd, maar zijn basispijn is weg en daardoor zijn zijn overtuigingen, perceptie, gedrag en reacties volkomen anders. Zijn juf bericht dat hij nu beter luistert in de klas en betere schoolresultaten haalt. Zelf zegt hij dat hij gelukkiger is.

‘Maar ik heb nog wel een probleem,’ vertelde hij me laatst.

‘Wat is dat dan?’

‘Mijn zusje.’ Dat zusje dramt en dwingt en jengelt en zeurt en rebelleert en trekt en duwt de hele dag en is iedereen en vooral zichzelf  tot last. Na de behandeling van 2 uur is ze totaal anders. Rustig, vredig, blij en bereid tot samenwerken.

Lang leve de oude wijzen die deze methode de wereld in hielpen. Het leven geeft ons uitdagingen en dat is goed want we worden er wijzer van. Maar soms mag een oude pijn gewoon over zijn.

Meer weten? Neem contact met ons op

Positief

De positieve benadering bij het opvoeden raakt in de mode. Goddank. Het dringt tot steeds meer mensen door dat dat wat je aandacht geeft, groeit. Geef je problemen en negatief gedrag veel energie, dan worden die groter. Maar als je positief denkt en je richt op oplossingen, zullen er meer positiviteit en oplossingen zijn.

We weten wel wat het resultaat op de lange duur is van constante kritiek op kinderen, want we zien het dagelijks om ons heen: minderwaardigheidscomplexen, gebrek aan zelfvertrouwen en doortastendheid en slecht functioneren door teveel zelfkritiek.

Sommige kinderen hebben het goed getroffen. De positieve benadering wordt hen met de paplepel ingegoten. Vanmorgen zag ik een moeder en haar dreumes van 3 op de fiets stappen. ‘Klim er maar op schat,’ zei de moeder. Het jongetje zette een voetje op een steun en trok zich op aan de armleuning van het zitje. ‘En jij dan straks jee wat doe je dat goed,’ zei hij.

Ik begreep die zin niet en bleef nieuwsgierig toe kijken. Toen het kind zat, zei de moeder blij:

‘Jee, wat doe je dat goed!’ Het jochie strekte zijn rug en keek tevreden om zich heen.

Papa is onmisbaar

Volgens mij wordt het belang van papa nog wel eens onderschat. Bij scheidingen verdwijnen vaders vaak op zijn minst gedeeltelijk van het toneel. Ze vinden het lastig hun plek bij hun kinderen op te eisen als er met de moeder veel wrijving is, en laten het glippen onder het mom van: ‘Er wordt voor mijn kind gezorgd, ik ben minder nodig dan de moeder.’ Maar ik ben er van overtuigd dat de aandacht van de vader essentieel is, bijvoorbeeld bij het voorkomen van seksueel misbruik.

Moeders inbreng in de opvoeding is vooral koestering, warmte, respect voor anderen en de onvoorwaardelijke ‘je kunt altijd bij me terecht hoe dol je het ook maakt’ – steun. De vader brengt trots in, zelfrespect en het zelfvertrouwen dat een mens nodig heeft om daadkrachtig de buitenwereld in te stappen.

Voor meisjes is hij de eerste man met wie ze een relatie krijgt. Als hij haar eert in haar schoonheid, haar waarde en haar ontluikende vrouwelijkheid, mag iedere halve zool haar later proberen te paaien, maar ze zal het waar gemeende compliment van de valse weten te onderscheiden. Ze zal haar relaties kunnen kiezen vanuit het allerbeste referentiekader. Voldoet hij niet aan het beeld van haar vader die het beste met haar voor had en haar waardevol en mooi vond? Dan is hij niet interessant voor haar.

Dit wordt perfect geïllustreerd door Naomi. Naomi is nu bijna drie. Ze wordt aanbeden door haar vader, die haar overlaadt met trots en bewondering. Haar moeder zegt: ‘Naomi is heel kieskeurig met mannen. Ze reageert wanneer mannen haar iets komen geven. Maar mannen die iets van haar komen halen negeert ze volkomen, terwijl hun gedrag en toenadering er hetzelfde uit kunnen zien.’

Dat is interessant, het verschil tussen geven en nemen en het feit dat die er het zelfde uit kunnen zien. Een man kan een blijk van waardering geven aan een meisje omdat hij dat werkelijk meent. Dan wil hij geven. Maar hij kan het ook doen in de hoop dat ze daarna voor zijn avances zal openstaan. Dan komt hij halen.

De kans dat Naomi seksueel misbruikt wordt is klein, omdat ze nu al nee kan zeggen. Dat kan ze zich permitteren omdat ze niet tekort komt aan liefde van haar vader.

Pedofielen en loverboys zoeken makkelijke slachtoffers, net als alle jagers. De zieke, zwakke exemplaren gaan het eerst. Met mensen is dat niet anders. Ze zullen aan Naomi voorbij gaan. En als ze toch bij haar stil staan omdat er in de buurt even geen makkelijker prooi voorhanden is, zal ze haar neus voor hen optrekken en alle ontsnappingskansen grijpen die maar geboden worden.

Papa’s, blijf erbij. Jullie zijn van onschatbare waarde!

lees ook: Spiegelkind

Pedofiel

Hoezo Lastige Puber?!

Nu worden de dingen wel heel serieus!! Laura’s boek rolt van de persen; op 3 juni wordt het de drukker uitgereden, en de site www.hoezolastigepuber.nl is klaar.

Op die site vind je van alles over het boek en over het gelijknamige festival dat in september in Amsterdam wordt gehouden. Het wordt goed! De artiesten (alle jonger dan 21 jaar) staan te trappelen van ongeduld, de sponsors druppelen binnen en er stromen tientallen mensen naar ons toe die willen helpen. Het wordt een feest! Jij krijgt de smaak ook te pakken als je hierop klikt…

Spiegelkind

 

Kleine kinderen doen wat ze ervaren. Voelen ze rust, dan tonen ze rust. Voelen ze spanning, dan stuiteren ze. Pas  na jaren krijgt een kind het onder de knie iets anders te doen met gevoelsimpulsen dan ze meteen om te zetten in lichamelijkheid. Ze leren om de spanning uit te leven in spelletjes, waarna ze zich rustiger houden. Maar ze leren ook om spanning te onderdrukken of te uiten in kleine dingetjes, zoals een tic of  het trillen van een been. Tegen de tijd dat we volwassen zijn, zijn we zo goed in impulsbeheersing, dat de meesten van ons de link niet zien tussen ons lichaamsgevoel en onze emoties en de indrukken die we op doen. Pas wanneer de rem erop gaat middels burn-out of chronische ziektes, keren sommigen terug naar die wijsheid.

Je kunt dus heel goed zien aan de bewegingen van een klein kind hoe het zich voelt. Die informatie helpt je te zoeken naar oorzaken en oplossingen.

Het punt is nu, dat een kind niet alleen doet wat het zelf voelt, het doet ook wat anderen in zijn omgeving voelen. Pas vanaf zijn zevende ongeveer gaat het onderscheid maken tussen ik en jij, en tot die tijd is het min of meer overgeleverd aan de sferen en stemmingen in zijn omgeving.

Er ligt hier een taak voor de ouder: die heeft het kind te beschermen voor te veel of schadelijke invloeden en indrukken van buitenaf, omdat het kind zelf nog geen filter heeft.

Maar ook spiegelt het kind de emotionele toestand van de gezinsleden, vooral die van de ouders.

Het is naar om te zien dat je kind stuitert. Als hij problemen heeft, wil je hem er graag mee helpen. Maar als hij jouw problemen laat zien, is het nog urgenter hem daarvan te verlossen.

Wil je deze stelling een kans geven? Dat kun je simpel doen door naar je kind te kijken en je af te vragen: wat voel ik zelf, dat mij doet denken aan het gedrag van mijn kleintje? En als je iets vindt, ga er dan voor je zelf mee aan het werk. Doe je dat succesvol, dan zal zich dat onmiddellijk weerspiegelen in het gedrag van je kind.

lees ook Mijn kind luistert niet

Jesse, ADHD

 

Goed humeur marathon

Vandaag, 22 maart, lopen we de

De goed humeur- marathon

We strooien grappen en grollen over twitter uit. Krijg je daar een beter humeur van? Enjoy, en doe nog iets meer: voor elke graad dat je lach temperatuur stijgt, stort je een euro in de pot voor het ‘Hoezo lastige puber?!’-festival 390238953 t.n.v. Stichting Spiegelkind in Groningen o.v.v. festival / (je twitternaam)

Op het ‘Hoezo lastige puber?!’-festival, in september in Amsterdam, gaan we jong talent op het podium bewonderen, het boek ‘Hoezo lastige puber?!’ presenteren en geld inzamelen voor SZN, Stichting Zwerfjongeren Nederland.